wtorek, 28 czerwca 2016

#15 Wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy* - ,,Wybacz mi, Leonardzie'', Matthew Quick: recenzja


Tytuł:,,Wybacz mi, Leonardzie''
Autor: Matthew Quick
Tłumaczenie:Jacek Konieczny
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 408
                                                                   Moja ocena: 5/10

*tytuł posta zaczerpnięty z piosenki zespołu Elektryczne Gitary - ,,Dzieci''

Nie od dziś w przyrodzie powszechnym zjawiskiem jest młodzieńczy bunt. Istnieje tyle jego przejawów, ilu nastolatków chodzi po tym bezkresnym świecie.
Dla Leonarda Peacocka nie jest to jednak tylko przejściowy okres ,,gorszych dni''.
Gdy jego cierpliwość wobec życiowych porażek i prób znalezienia dla siebie miejsca w nieprzychylnym świecie młodzieńczych relacji osiągają apogeum, chłopak obmyśla plan, za pomocą którego w dzień osiemnastych urodzin pragnie raz na zawsze rozliczyć się z każdym, kto w jego życiu odegrał znaczącą rolę, a na koniec z samym sobą.
 Potrzebne mu do tego będą trzy atrybuty wymarzonych osiemnastych urodzin: pistolet, kapelusz oraz różowa kokarda...


Rzadko kiedy zdarza się, bym trafiła na książkę z literatury młodzieżowej, którą jednomyślnie zdecydowana większość czytelników ukazuje w samych superlatywach. ,,Wybacz mi, Leonardzie'' oprócz pochlebnych opinii znajomych i innych recenzentów, zwabiła mnie ciekawie zapowiadającą się fabułą.
Początek książki pochłonął mnie bez reszty: pragnęłam być krok za głównym bohaterem w jego poczynaniach. Nareszcie dostałam w swoje ręce powieść młodzieżową, gdzie zamiast beztroskich perypetii młodych ludzi, opisane jest prawdziwe jarzmo wchodzenia w dorosłość.  
Im dalej płynęłam przez jej lekturę, tym bardziej jednak zaczynałam... tonąć w morzu rozczarowania.

Koncept powieści spełnia swoją rolę i nie można odmówić autorowi pomysłowości oraz błyskotliwości. Przystępny styl i pomysłowe zabiegi, ,,zabawy'' z układem tekstu sprawiają, że czyta się ją szybko i z przyjemnością (zdarzyło Wam się kiedyś śmiać, czytając przypisy? Mnie spotkało to  po raz pierwszy). Pobrzmiewająca nieustannie nutka ironii rozładowuje napięcie, jakie pojawia się, gdy zapoznajemy się z trudną problematyką opowiedzianej historii.
Autor postanowił rzucić światło na ukrywającą się do tej pory w mroku prawdę o cierpieniach, które potrafią popchnąć dojrzewającego człowieka do ostateczności.

Obserwujemy, jak Leonard wielokrotnie stoi na mentalnym rozdrożu i zmuszony jest samotnie radzić sobie z piętrzącymi się problemami natury młodzieńczej, między innymi skomplikowaną sytuacją rodzinną, relacjami z rówieśnikami, potrzebą przynależności i niemym krzykiem o akceptację otoczenia. Obdarzony ogromnymi pokładami wewnętrznej wrażliwości, wciąż na nowo poszukuje odpowiedzi na nurtujące go pytania o zasadność dorastania. Autor ukazał to jednak w wybitnie nieszablonowy sposób, dzięki któremu zaskarbił sobie moje uznanie i sympatię. Nie mamy do czynienia z typem bohatera-ofiary losu, której możemy tylko współczuć i odczuwać wobec niej litość. Leonard to młodzieniec z krwi i kości i choć zagubiony, sponiewierany wręcz przez życie, nie można odmówić mu bystrości oraz samozaparcia.
Poznając jego wewnętrzne przeżycia (tutaj wielki plus za zastosowanie narracji pierwszoosobowej), sami dochodzimy do zaskakujących wniosków. 

W pewnym jednak momencie jego postać zaczęła mi się jawić jako przerysowana: jak gdyby autor przeholował i zmienił  wizerunek Leonarda na przesiąkniętego sarkazmem, czasem irracjonalnie postępującego człowieka. Z postaci, której punkt widzenia świata świetnie rozumiałam, stał się bohaterem ziejącym wręcz nienawiścią i sceptycyzmem, odpychał od siebie. W pewnym trudnym do określenia momencie moja ,,nić'' łączności i solidarności z bohaterem przerwała się bezpowrotnie, coraz częściej mnie irytował, a pewne fragmenty powieści wydawały mi się nużące lub przerysowane.
Nie ukrywam, że od samego początku liczyłam, iż pod koniec powieści autor wyciągnie królika z kapelusza i oślepi mnie zakończeniem, które zwali z nóg i wyciśnie łzy z oczu. Stało się jednak zupełnie odwrotnie i do tego stopnia zgubiłam się w mknących z zawrotną prędkością wydarzeniach, że zaczęłam zastanawiać się nad sensem takiego a nie innego ich zamknięcia, a nawet i całej książki.

Co do okładki - wielkie brawa dla grafików. Książki Wydawnictwa Otwartego nieraz przyciągają swoją szatą graficzną, ale w tym przypadku to coś więcej: graficzny spinacz, idealnie obrazujący opowiedzianą historię. 

,,Wybacz mi, Leonardzie'' to pełna sprzeczności i kontrastu, słodko-gorzka opowieść o dorastaniu, ujętym z niezauważalnej dotąd perspektywy. Z pewnością dla kogoś, kto poszukuje niezobowiązującej lektury młodzieżowej, nie będzie to odpowiednia pozycja. Książa ma silne oddziaływanie na czytelnika i porusza go mimo jego woli.
Nie zrażajcie się moją niską oceną - wynika ona z przede wszystkim z faktu, że powieść ta nie spełniła moich subiektywnych oczekiwań i zraziła w pewnych momentach. Warto jednak po nią sięgnąć, by samemu zmierzyć się z bolesną rzeczywistością, której kurtynę odsłonił Matthew Quick, i w ciszy odpowiedzieć sobie na pytanie, jak bardzo różni się od tej, która jest na znana. 

8 komentarzy:

  1. Szkoda, że książka nie spełniła Twoich oczekiwań :/ Mimo wszystko i tak chcę ją przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Czytałam inne książki tego autorka, ale jakoś nie trafił on do grona moich ulubionych. Znam "Poradnik pozytywnego myślenia", "Niezbędnik obserwatorów gwiazd" i "Prawie jak gwiazda rocka" - tamte wspominam dość dobrze, choć jak wspominałam - to nie jest mój ulubiony autor :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Czytałam jeden tytuł Quicka, "Niezbędnik obserwatorów gwiazd". Zabierałam się do "Poradnika pozytywnego myślenia", ale nie wyszło. Jakoś nie kuszą mnie pozostałe tytuły :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Słyszałam o niej bardzo wiele dobrego i to chyba pierwsza tak negatywna recenzja z jaką się spotkałam. Sama mam naprawdę mieszane uczucia do tej pozycji.
    Pozdrawiam,
    Kochamy Książki

    OdpowiedzUsuń
  5. Quick zrzucił na czytelnika bombę o ogromnej sile rażenia, gdy opisał to, co przydarzyło się Leonardowi. W ogóle się tego nie spodziewałam, serce mnie bolało, gdy o tym czytałam, ale mam wrażenie, że zakończenie za bardzo straciło na prędkości, gdyby skończył książkę kilka stron wcześniej byłoby idealnie. Nie ukrywam jednak, że najbardziej z powieści młodzieżowych Quicka podobało mi się Prawie jak gwiazda rocka - wspaniała historia, jednoczesnie smutna i optymistyczna.

    Books by Geek Girl

    OdpowiedzUsuń
  6. Już od dawna poluję na tę książkę, widziałam nawet fajny tani pakiet książek tego autora na stronie księgarni Znak, ale jednak zawsze coś innego było priorytetem w zakupowych planach. Jednak na pewno nie zapomnę o tej książce i kiedyś w końcu ją przeczytam - czy to kupioną, czy wypożyczoną z biblioteki.
    Pozdrawiam,
    Amanda Says

    OdpowiedzUsuń
  7. "Niezbędnik obserwatorów gwiazd" bardzo mi się podobał, dlatego postanowiłam sobie, że chętnie poznam całą twórczość Quicka. Szkoda, że ta powieść Cię nie zachwyciła - mam nadzieję, że u mnie będzie nieco lepiej.

    OdpowiedzUsuń

Twoja opinia wiele dla mnie znaczy i motywuje do dalszego działania, więc zachęcam do komentowania :)

Jeśli posiadasz własnego bloga o tematyce książkowej - zostaw na niego namiary, a zajrzę i zaobserwuję, jeśli mi się spodoba ;3