Tytuł: ,,7 razy dziś''
Autor: Lauren Oliver
Tłumaczenie: Mateusz Borowski
Wydawnictwo: Wydawnictwo Otwarte
Liczba stron: 382
Moja ocena: 6/10
Od jakiegoś czasu przymierzałam się do sięgnięcia po książki autorstwa Lauren Oliver. Moje czytelnicze plany dotyczyły co prawda trylogii ,,Delirium'', lecz gdy w bibliotece udało mi się dostać ,,7 razy dziś'', postanowiłam rozpocząć zaznajamianie się z jej twórczością od tej powieści.
Fabuła zapowiadała się nad wyraz interesująco, tym większe było więc moje zdumienie, kiedy powieść okazała się dość rozczarowująca.
Fabuła zapowiadała się nad wyraz interesująco, tym większe było więc moje zdumienie, kiedy powieść okazała się dość rozczarowująca.
Grono najlepszych przyjaciółek, nieziemsko przystojny chłopak, życie spędzane na łamaniu wszelkich granic i zakazów, byleby tylko z każdym dniem bawić się coraz lepiej - tak pokrótce można by opisać codzienność Samanthy Kingston - dziewczyny, która od towarzyskiego dna odbiła się na tyle mocno, aby wzbić się w przestworza popularności i tam już pozostać. Wydawałoby się, że nic i nikt nie ma takiej mocy, żeby zaburzyć idealny ład w jej świecie.
Czy aby na pewno?
Pewnej nocy Sam wracając z imprezy z przyjaciółkami ulega wypadkowi samochodowemu, który odcina ją od idyllicznego życia stalowymi nożycami. Dziewczyna z przerażeniem odkrywa, że czas uwikłał ją w grę, w której wciąż przeżywa ten sam dzień: 12 lutego. Samantha musi podjąć desperacką próbę wyplątania się z pętli czasu, naznaczoną odkrywaniem przerażających prawd o sobie i innych. Czy uda jej się zmienić bieg wydarzeń?
Autorka posłużyła się dość powszechnym motywem igrania z czasem i przestrzenią, tworzących pułapkę, w której sidła wpadają nic niepodejrzewająca bohaterka. Sam pomysł na powieść może i był trafny, jednak wykorzystanie go w praktyce - już nie. Czytając ,,7 razy dziś'' nie odstępowało mnie wrażenie, że z góry mogę przewidzieć zarys nadchodzących wydarzeń.
Akcja toczy się zbyt wolno, a jej zwroty, które są przecież kluczem do zaintrygowania czytelnika, mogłam zliczyć na palcach jednej ręki. Pierwszych kilkadziesiąt stron wyjątkowo mnie znużyło, wciąż złudnie liczyłam na jakieś przełomowe wydarzenia, które nadałyby powieści tempa. Musiałam uzbroić się w nie lada cierpliwość, żeby dotrzeć do ciekawszych momentów powieści.
Postać głównej bohaterki początkowo niezwykle mnie irytowała. Emanowały od niej snobizm, egoizm, przekonanie o własnej, niezachwianej pozycji w szkolnej elicie. Czekałam na rozwój jej osobowości, a kiedy już on nastąpił, wydał mi się... sztuczny. Nawet, gdy Sam zdarzało się zrobić dla kogoś coś dobrego, czyny te podszyte były nie altruizmem, lecz pragnieniem wydostania się z pułapki czasu i powrotu do używania własnego życia ile tylko dusza zapragnie. Potrafiła popełniać dziecinne błędy, a wyciąganie z nich wniosków zajmowało jej sporo akapitów.
Dopiero pod koniec powieści moje negatywne nastawienie do Samanthy nieco zelżało, zaczęłam dostrzegać jej zalety, ukryte pod fałdami pustej osobowości.
Postaci drugoplanowe zostały opisane bardzo szablonowo, według amerykańskich konwenansów. Tylko niektóre z nich mają w sobie coś interesującego i wyróżniają się na tle innych.
Odniosłam wrażenie, że Lauren Oliver momentami starała się zbyt mocno stylizować swój język na młodzieżowy slang, przez co wydaje nam się on po prostu śmieszny. Posługiwanie się słowami typu total daje powiew infantylności, pamiętać jednak należy, że jest to debiutancka powieść tej autorki - możemy jej więc wybaczyć takie ,,wyskoki''.
,,7 razy dziś'' ma w sobie pierwiastek analogii do cyklu Sary Shepard ,,Pretty Little Liars'' i kto wie - może w zestawieniu ze słynnymi kłamczuchami mogłaby nawet wygrać.
,,Kiedy skończy się ten dzień, moja krew ucichnie, przynajmniej póki czas znowu się nie zająknie i wszystko nie zacznie się od początku''.
Autorka posłużyła się dość powszechnym motywem igrania z czasem i przestrzenią, tworzących pułapkę, w której sidła wpadają nic niepodejrzewająca bohaterka. Sam pomysł na powieść może i był trafny, jednak wykorzystanie go w praktyce - już nie. Czytając ,,7 razy dziś'' nie odstępowało mnie wrażenie, że z góry mogę przewidzieć zarys nadchodzących wydarzeń.
Akcja toczy się zbyt wolno, a jej zwroty, które są przecież kluczem do zaintrygowania czytelnika, mogłam zliczyć na palcach jednej ręki. Pierwszych kilkadziesiąt stron wyjątkowo mnie znużyło, wciąż złudnie liczyłam na jakieś przełomowe wydarzenia, które nadałyby powieści tempa. Musiałam uzbroić się w nie lada cierpliwość, żeby dotrzeć do ciekawszych momentów powieści.
Postać głównej bohaterki początkowo niezwykle mnie irytowała. Emanowały od niej snobizm, egoizm, przekonanie o własnej, niezachwianej pozycji w szkolnej elicie. Czekałam na rozwój jej osobowości, a kiedy już on nastąpił, wydał mi się... sztuczny. Nawet, gdy Sam zdarzało się zrobić dla kogoś coś dobrego, czyny te podszyte były nie altruizmem, lecz pragnieniem wydostania się z pułapki czasu i powrotu do używania własnego życia ile tylko dusza zapragnie. Potrafiła popełniać dziecinne błędy, a wyciąganie z nich wniosków zajmowało jej sporo akapitów.
,,Cały świat to oszuści - jeden wielki, jasno świecący szwindel. I z jakiegoś powodu to j a za to płacę. To ja umarłam. To mnie uwięziono.
A przecież to wszystko nie powinno się przydarzyć właśnie mnie''.
Dopiero pod koniec powieści moje negatywne nastawienie do Samanthy nieco zelżało, zaczęłam dostrzegać jej zalety, ukryte pod fałdami pustej osobowości.
Postaci drugoplanowe zostały opisane bardzo szablonowo, według amerykańskich konwenansów. Tylko niektóre z nich mają w sobie coś interesującego i wyróżniają się na tle innych.
Odniosłam wrażenie, że Lauren Oliver momentami starała się zbyt mocno stylizować swój język na młodzieżowy slang, przez co wydaje nam się on po prostu śmieszny. Posługiwanie się słowami typu total daje powiew infantylności, pamiętać jednak należy, że jest to debiutancka powieść tej autorki - możemy jej więc wybaczyć takie ,,wyskoki''.
,,7 razy dziś'' ma w sobie pierwiastek analogii do cyklu Sary Shepard ,,Pretty Little Liars'' i kto wie - może w zestawieniu ze słynnymi kłamczuchami mogłaby nawet wygrać.
Powieść ma też jednak swoje plusy. Spodobały mi się liczne metafory, jakich używała autorka - dodawały one barwy i uplastyczniały świat przedstawiony. Lauren Oliver udowodniła tym samym, że potrafi zaczarować naszą wyobraźnię swoim językiem. Podobało mi się również jej poczucie humoru, wplecione w dialogi bohaterów.
Mimo całej schematyczności książki, zakończenie mnie zaskoczyło - trudno mi jednoznacznie stwierdzić, czy pozytywnie, czy też negatywnie, fakt faktem, że spodziewałam się czegoś zupełnie innego, a to przemawia na korzyść. Przyłapałam się na tym, że na kilka godzin po skończeniu lektury, wciąż skłaniała mnie do rozważań i pewnych przemyśleń.
Interesującym pomysłem było też umieszczenie między właściwą fabułą przemyśleń głównej bohaterki i jej zwrotów bezpośrednio do czytelnika. Sprawia to, że czujemy, jakby cień jej postaci wciąż był obok nas i szeptał do ucha.
Spośród dwóch wersji okładkowych tej książki, druga podoba mi się o wiele bardziej: kolory dobrze ze sobą grają, grafika jest ciekawa i przyciąga uwagę potencjalnego czytelnika. Okładka pierwsza nie mówi nam zbyt wiele i w pewnym sensie ma się nijako do fabuły.
Podsumowując: ciekawy, lecz nieco nieumiejętnie opracowany pomysł na fabułę, główna bohaterka o niezwykle poplątanej osobowości i nieoczekiwane zakończenie. Powieść w ogólnym rozrachunku wydała mi się dość przeciętna, jednak jej przesłanie nie jest do końca pozbawione sensu i może nas czegoś nauczyć, a Sam Kingston z przymrużeniem oka można nawet polubić. Polecam więc sięgnięcie po tę książkę i - nie spodziewając się arcydzieła - wyrobienie sobie własnej opinii na jej temat.
Mimo całej schematyczności książki, zakończenie mnie zaskoczyło - trudno mi jednoznacznie stwierdzić, czy pozytywnie, czy też negatywnie, fakt faktem, że spodziewałam się czegoś zupełnie innego, a to przemawia na korzyść. Przyłapałam się na tym, że na kilka godzin po skończeniu lektury, wciąż skłaniała mnie do rozważań i pewnych przemyśleń.
Interesującym pomysłem było też umieszczenie między właściwą fabułą przemyśleń głównej bohaterki i jej zwrotów bezpośrednio do czytelnika. Sprawia to, że czujemy, jakby cień jej postaci wciąż był obok nas i szeptał do ucha.
Spośród dwóch wersji okładkowych tej książki, druga podoba mi się o wiele bardziej: kolory dobrze ze sobą grają, grafika jest ciekawa i przyciąga uwagę potencjalnego czytelnika. Okładka pierwsza nie mówi nam zbyt wiele i w pewnym sensie ma się nijako do fabuły.
(źródło zdjęć: www.otwarte.eu)
,,Może dla ciebie jest jakieś
jutro. Może dla ciebie istnieje tysiąc kolejnych dni albo trzy tysiące,
albo dziesięć - tyle czasu, że możesz się w nim zanurzyć, taplać do
woli, możesz pozwolić, by przesypywał ci się przez palce jak monety.
Tyle czasu, że możesz go marnować.
Ale dla niektórych istnieje tylko dziś''.


Gdy usłyszałam, że 7razy dziś zostanie wydane jeszcze raz, natychmiast zechciałam ją kupić, bo już dawno o niej słyszałam. Nadal jednak jej nie przeczytałam, bo co chwila wynajdowałam jakieś nowe książki do przeczytania. Mam nadzieje, że w końcu uda mi się z nią zapoznać :D
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
secretsofbooks.blogspot.com
W sumie to nie wiem, czy jest sens kupować tą książkę. Może jak już nie będę miała czego czytać, to dorwę ją w wersji elektronicznej :)
OdpowiedzUsuńZapraszam do mnie dobraksiazka1.blogspot.com
Nie wiem czy się skuszę nie lubię książek które przynudzaja nawet odrobinę ;)
OdpowiedzUsuńksiazkomiloscimoja.blog spot.com
Czytałam i chociaż jest skierowana do młodszego ode mnie czytelnika, to podobała mi się. Nie jest arcydziełem, jasne, ale daje lekko do myślenia:)
OdpowiedzUsuńOd tej autorki czytałam jedynie "Delirium" i podobało mi się, także myślę, że po "7 razy dziś" także kiedyś sięgnę :)
OdpowiedzUsuńJa mimo wszystko powyższą książką jestem zainteresowana. Może faktycznie nie jest to pozycja najwyższych lotów, ale wydaje mi się, że ona nie miała taka być. Przeczytam ją z pewnością, gdyż od dosyć dawna chodzi mi po głowie. I nawet te mankamenty zbytnio mnie nie odstraszają ;)
OdpowiedzUsuńOd dawna mam w planach tę książkę, ale niestety nie udało mi się z nią zapoznać :( Mam nadzieję, że wkrótce się to zmieni :)
OdpowiedzUsuńMoje spojrzenie też przykuwa okładka nr 2, jest o wiele ładniejsza :)
Pozdrawiam :)
Czytałam mnóstwo recenzji siedem razy dziś, a w większosci były to same przeciętne oceny, więc raczej nie zmaierzam po nią sięgnąć :)
OdpowiedzUsuńKsiążka mnie nie zachwyciła. Była w porządku, ale nic więcej ;)
OdpowiedzUsuńFajnie piszesz recenzje :)
OdpowiedzUsuńNominowałam Cię do LBA :) Mam nadzieję, że przyjmiesz nominację. Pytania znajdziesz tutaj http://ksiazkomania-recenzje.blogspot.com/2015/08/liebster-blog-award-3-4-5-6-i-7-czyli.html
Pozdrawiam :)
Dziękuję :) Otrzymałam ostatnio bardzo dużo nominacji do LBA, postaram się jednak odpowiedzieć ;)
UsuńPowieść nie dla mnie, niestety.
OdpowiedzUsuńKsiążkę czytałam już dość dawno i z tego co pamiętam, mnie się nawet podobała,choć nie powalała, a czasem nieco zaczynała nudzić (w końcu za każdym razem powtarzał się ten sam dzień kilkoma zmianami), ale ogólnie w moim uznaniu była okej :)
OdpowiedzUsuńhttp://be-here-now-and-forever.blogspot.com/
Świetna recenzja! :) Książka znajduje się na mojej półce już od jakiegoś czasu, ponieważ kupiłam ją w przypływie uczuć i przecen w Empiku i teraz czeka na swoją kolej. Jeszcze nie czytałam żadnej powieści tej autorki, więc jestem ciekawa jakie będą moje odczucia po "7 razy dziś".
OdpowiedzUsuńDziękuję :3 Najważniejsze to wyrobić sobie własną opinię. Miłej lektury ;)
UsuńSzkoda, że książka ma w sobie dużo niedociągnięć. Mimo wszystko wciąż chciałabym ją przeczytać ;)
OdpowiedzUsuńCo takiego podjadałaś? To owsianka z orzechami? ;)
RecenzjeAmi.blogspot.com
Spróbuj - a nóż Ci się spodoba? :) Oczywiście - odkąd mama zakupiła mikser, takie fit-owocowe deserki to moja specjalność ;3
UsuńZdecydowanie nie jestem fanką takich książek, ale od czasu do czasu coś mi wpadnie w ręce. I albo jestem a miarę zadowolona, albo mam poczucie, że straciłam czas, chociaż czas poświęcony książką nigdy nie jest traconym. Cóż - "7 razy dziś" przeczytam pewnie... gdy przypadkiem wpadnie mi w ręce ;)
OdpowiedzUsuńPoza tym bardzo udana recenzja. Masz świetne pióro.
Pozdrawiam.
melomol.blogspot.com
Znam to - sama mam listę książek, które chcę przeczytać, ale znajduję ciekawsze i odkładem je na potem :D Bardzo dziękuję za miłe słowa :)
UsuńKurczę, ja własnie spodziewałam się arcydzieła :/
OdpowiedzUsuńTeraz widzę, że muszę szybko po nią sięgnąć, by przekonać się na własnie oczy :D
my-little-infinity.blogspot.com
Zostałaś nominowana do LBA :) Szczegóły tutaj: http://ksiazki-recenzje-czytelnicy.blogspot.com/2015/08/libster-blog-award-3-4.html#more
OdpowiedzUsuńksiazki-recenzje-czytelnicy.blogspot.com
Muszę wreszcie nadrobić te nominacje, niemniej dziękuję :)
UsuńOjejku. :o Do tej pory słyszalam same bardzo pozytywne opinie o tej książce. ;//
OdpowiedzUsuńTwoja mnie baardzo zaskoczyła.. Ale mimo wszystko mam zamiar przeczytać "7 razy dziś" :>
http://recenzjelaury.blogspot.com/
Każdy ma swoje zdanie ;) Nie zniechęcaj się, może Tobie się akurat spodoba.
UsuńTa książka raczej nie dla mnie... Chyba mam alergię na tego rodzaju powieści... Niemniej jednak bardzo ciekawa recenzja. :)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam,
www.kaniafrania.blogspot.com
Ja też mam swój typ ,,uczulających'' powieści ;3 Dziękuję :)
UsuńCzytałam Delirium tej autorki i mam pozytywne wrażenia z lektury. Tę książkę mam w planie przeczytać, ale w późniejszym czasie :)
OdpowiedzUsuńJa muszę sięgnąć po ,,Delirium'', bo od dłuższego czasu planuję :)
UsuńNie wiedziałam, że ta książka była debiutem literackim Lauren Oliver . Mimo wszystko chyba nie zajrzę, gdyż ten motyw już tyle razy przetaczał się w książkach i filmach, że raczej mam go dość.
OdpowiedzUsuńpokolenie-zaczytanych.blogspot.com
Chyba jednak podaruję sobie tę książkę. Jeżeli jednak nie będę miała co czytać, wezmę ją pod uwagę ;)
OdpowiedzUsuńIza, który widzi 7 razy dziś ze starą okładką : "A tam, jakaś dziewczyna na okładce, nuda.. "
OdpowiedzUsuńIza, która widzi 7 razy dziś z nową okładką : " O Boże, Boże muszę to przeczytać"
A mówi się, że nie ocenia się książki po okładce..
Zapraszam do siebie:
ksiazkomaniacyrecenzje.blogspot.com
O, tak - dokładnie znam to uczucie. U mnie to było na zasadzie: książka w Empiku, z nową okładką: ,,Jaka ona musi być wspaniała...''; książka w bibliotece, ze starą okładką: ,,Co to jest? Wygląda jak okładka nudnego podręcznika!''. ;)
Usuń